Mum and the city

7 największych bzdur na temat wychowania, w które ciągle wierzymy!

4 listopada 2018

Mity o wychowaniu nadal mają się świetnie. Nie tylko w nie wierzymy, ale powtarzamy je dalej. Na pewno niektóre mity o wychowaniu, które umieściłam w tym tekście, bardzo cię zaskoczą, bo byłaś dotychczas pewna, że TAK TRZEBA i nie, wcale nie oczekuję, że teraz się ze mną zgodzisz, ale chciałabym, żebyś chociaż przez chwilę pomyślała nad tym, co napisałam…

mity o wychowaniu


NAJWIĘKSZE MITY O WYCHOWANIU DZIECI


MIT 1: Jeśli będziesz poświęcać za dużo uwagi dziecku – rozpieścisz je.

Zaczyna się już od takiego berbecia w kołysce. Nie noś, bo przyzwyczaisz. Co tak biegniesz, jak tylko zapłacze? mity o wychowaniu

Zupełnie tak, jakby nadmiar miłości mógł komukolwiek zaszkodzić! Kiedy w końcu ludzie zrozumieją, że dziecko rozpieszczamy, kupując prezenty na pierwsze zawołanie, a nie poświęcając mu swoją uwagę?


MIT 2: Im szybciej dziecko zacznie coś robić, tym będzie w tym lepsze!

„A siedzi już?”, „Chodzi?”, „Mówi?”, „Zna literki/cyferki?” – pytają ludzie, zupełnie tak, jakby myśleli, że skoro dziecko biega przed 1. urodzinami, to będzie lepsze od Lewandowskiego. A jeśli umie czytać/liczyć w wieku 5 lat, to na bank otrzyma kiedyś Nobla!

Na pewno miałaś w przedszkolu koleżanki, które jako jedyne umiały podpisać na laurkach. I co? Gdzie teraz są? Nadal są najlepsze? Czy może na którymś z etapów po prostu je przegoniłaś?

Każdy z nas rozwija się inaczej. To, że ktoś jako pierwszy potrafi zawiązać buty z całą pewnością nie oznacza, że będzie najlepszym wiązaczem butów już do końca życia. Albo że inne dzieci się tego nie nauczą. Nauczą się. W swoim tempie. Po co to pośpieszać?


Przerwa na kawę i zdjęcia z Instagrama, na który serdecznie zapraszam! 



MIT 3: Dziecko ma być „grzeczne”.

Tylko niestety „grzeczne” dla dorosłych oznacza tyle samo co „nieprzeszkadzające”.

No bo w jaki sposób dzieci bywają niegrzeczne? Niegrzeczne dziecko to takie, które nie potrafi ustać w kolejce do kasy. Ja w takiej sytuacji scrolluję fejsa na telefonie. Albo wypakowuję towar na taśmę. Robię coś, żeby zająć ręce czy głowę. Podobnie w aucie czy w tramwaju. Słucham muzyki, czytam albo rozmawiam z mężem. A dziecku każemy po prostu stać/siedzieć spokojnie i NIC NIE ROBIĆ, chociaż sami nie dalibyśmy rady!

Niegrzeczne dziecko to też takie, które jest głośne. Przerywa rozmowę starszym. Ale ty nigdy nie przerwałaś? Nie miałaś do zakomunikowania jakiejś ważkiej myśli, którą musiałaś wypowiedzieć TERAZ, natychmiast, żeby nie uleciała z głowy?

Tylko że sobie przebaczamy o wiele szybciej niż dzieciom.

Niegrzeczne jest dziecko, które rzuca się na podłogę. Dla mnie ono po prostu nie radzi sobie z emocjami. Ja też nie zawsze potrafię, chociaż uczę się tego o 30 lat dłużej od dziecka! Przecież, kiedy Piotr mi mówi, że mam zrobić coś tak i siak, a ja chcę inaczej, to krzyczę zupełnie jak moje dzieci.

Nie ma niegrzecznych dzieci. Są tylko dorośli, którzy ich nie rozumieją.



MIT 4: Konsekwencja jest najważniejsza.

Pamiętam jak pracowałam w szkole i był konkurs na ekologiczną choinkę. Moja klasa postanowiła zrobić choinkę ze starych kartonów. Projektowaliśmy ją wiele godzin, wycinaliśmy w pocie czoła, ozdabialiśmy skrzętnie zbieranymi kapselkami i wycinkami z gazet. Była piękna i wszyscy mówili, że na bank otrzymamy 1. nagrodę.

Gdyby nie to, że jeden z uczniów zniszczył ją na przerwie. Przewrócił się na nią i ją pogniótł. Wiedziałam, że to przypadek, ale byłam wściekła, bo nie musiał szarpać się z kolegami akurat obok niej, w ogóle nie powinien szarpać się z kolegami… I tak dałam mojemu uczniowi -10 punktów za zachowanie.

To oznaczało, że obojętnie co zrobi – na koniec semestru będzie miał zachowanie naganne, bo już wcześniej nazbierał kilka minusików. Jako wychowawczyni ucznia, któremu grozi zachowanie naganne, zostałam wezwana do dyrekcji na rozmowę, żeby przedyskutować, czy da się z tym jeszcze coś zrobić?

Od zniszczenia choinki minęło kilka dni, moje emocje totalnie opadły i było mi zwyczajnie żal tego ucznia, bo wiedziałam, że udzielał się wcześniej w wolontariacie, że tak naprawdę to tylko energiczne dziecko, a ja je skreśliłam. Opowiedziałam o tym dyrektorce szczerze, a ona stwierdziła:

– Może pani obniżyć karę. Nie ma niczego złego w tym, że dorosły zmienia zdanie. Nie jesteśmy nieomylni. Czasami warto przyznać się przed dzieckiem do błędu, zyska pani tylko jego sympatię. Myślę, że on i tak żałuje tego, co zrobił.
– Ale jak to? – zwątpiłam we wszystko, w co dotychczas wierzyłam – Mam być NIEKONSEKWENTNA? 
– To pani jest wychowawczynią. Jeśli pani zdaniem zasługuje na zachowanie naganne: proszę mu je dać. Ale jeśli nie: lepiej się wycofać niż skrzywdzić dziecko. Jeśli boi się pani, że wyjdzie na niekonsekwentną, to zawsze może mu pani dać jakieś zadania, dzięki którym zyska kilka plusików. Wszyscy tak czasami robimy. Mi też w emocjach zdarza się powiedzieć do córki: marsz do pokoju i nie wychodź z niego do końca dnia! A potem żałuję, idę i przepraszam. Albo mówię, że już jest dobrze, jak posprząta, to pójdziemy na spacer. Bycie niekonsekwentnym jest czasami lepsze dla relacji niż twarde upieranie się przy swoim – i tu puściła mi oko.

Ta rozmowa była jedną z najważniejszych rodzicielskich lekcji, jaką w swoim życiu otrzymałam.


MIT 5: Jeśli nie ukarzesz odpowiednio dziecka, to nie zapamięta!

W naszym domu nie ma kar. Nie dlatego, że jestem jakąś programową przeciwniczką karania dzieci. Nawet jednego poradnika nie przeczytałam na ten temat! Kary (czy nagrody) u nas po prostu nie są potrzebne. Absolutnie wszystko załatwiamy rozmową i nie wmawiajcie mi, że się nie da!

Dziecko ukarane czuje się niesprawiedliwie potraktowane. Zamiast skupiać się na tym, co zrobiło źle, skupia się na tym, jak jemu jest źle. Zamiast myśleć, że wyrządziło komuś krzywdę, myśli o własnej krzywdzie. Kara nie jest żadną nauką. Za to rozmowa, która doprowadza do tego, że dziecko rozumie i czuje skruchę – tak.


MIT 6: Dzieci nie powinny się nudzić!

Jest w nas jakiś strach przed zdaniem: „Mamo, nudzi mi się!”. Dlatego współczesny rodzic wyspecjalizował się w wymyślaniu rozrywek dla swojego dziecka. Bawimy się z nimi od rana do wieczora, a potem zapisujemy na przeróżne zajęcia pozalekcyjne, żeby dziecko nie miało czasu się nudzić.

Po ostatnim weekendzie stwierdzam jednak, że dziecko do zabawy potrzebuje przede wszystkim innych dzieci, a nie dorosłych. Poza tym nuda świetnie rozwija wyobraźnię – to z niej powstają najlepsze pomysły na zabawę! Nie bój się nudy, bo ona wyzwala kreatywność. Mój syn na przykład dzisiaj rano tak się nudził, że wylepił mi przepiękny tort z wytłaczanki do jajek.


MIT 7: Dziecko ma słuchać starszych.

Dziecko nie ma ślepo słuchać starszych, tylko rozumieć, dlaczego powinno zrobić tak, a nie inaczej.

Dziecko nie ma słuchać starszych, bo wśród starszych też zdarzają się barany!
A to bardzo źle słuchać baranów. mity o wychowaniu

Moje dzieci mnie nie słuchają, tylko ze mną DYSKUTUJĄ. Kiedy na przykład każę im ubrać czapeczkę, to pytają: „Dlaczego?”. Jeśli potrafię dobrze umotywować swoją prośbę (bo jest zimno, a pamiętasz, jak miałeś zapalenie ucha i bolało? Zobacz, mama i tata też zakładają czapkę), to ją spełniają, a jeśli mówię: „Bo ja tak chcę i tak ma być” to sorry, ale odpowiedzą mi: „Ale ja chcę inaczej!”.

To ma swoje minusy, bo sporo się muszę natłumaczyć, żeby nakłonić dzieci np. do pójścia spać czy posprzątania zabawek, ale ma też sporo plusów, bo jak już zrozumieją, po co każę im coś zrobić – to to robią. Bez pilnowania i przypominania.

Ja byłam dzieckiem wychowywanym w totalnym posłuszeństwie wobec starszych. Bo starszy ma zawsze rację. Do dzisiaj starszych się boję, boję się różnych „autorytetów” i nawet jeśli się z nimi nie zgadzam – to nie dyskutuję, tylko robię, co mi każą. To jest głupie, bo jak nauczyciel niesprawiedliwie mnie ocenił, to bałam się odezwać. Nie zrobiłam nic, kiedy szef nie zapłacił mi za nadgodziny. Siedziałam też cicho, kiedy lekarz źle potraktował mnie w szpitalu.

A bardzo nie chcę, żeby moje dzieci siedziały w takich sytuacjach cicho.


Jestem ciekawa, co o tym myślisz? Może przychodzą ci teraz do głowy jakieś mity o wychowaniu, które chciałabyś dopisać do tej listy???


Uważasz, że temat jest ważny? Podaj dalej!


Dziękuję, że jesteś ze mną!

Dodaj komentarz

20 komentarzy do "7 największych bzdur na temat wychowania, w które ciągle wierzymy!"

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy
Powiadom o
Kiki
Gość

Dzieci powinno się przede wszystkim wychowywać w szacunku, do siebie i innych…. Uważam też że powinno się być konsekwentnym tylko zasady muszą być mądre i obiektywne a nie emocjonalne. Każde zachowanie też niesie za sobą konsekwencje dla nas i dla innych.

Kinga
Gość

Odnośnie mitu pierwszego: zastanawiam się, czy bawienie się z dzieckiem przez cały dzień nie jest rozpieszczaniem? Czy dziecko, które w efekcie nie potrafi samo się sobą zająć i ciagle potrzebuje towarzystwa, nie jest rozpieszczone?

Iza
Gość
Ja bym dodała jeszcze, że mitem jest to że my jako rodzice wiemy co jest najlepsze dla naszego dziecka. Guzik prawda. Owszem powinniśmy weryfikować ich wybory, ewentualnie starać się je naprowadzic na dobre tory, ale nie zmuszać, dziecko od maleńkiego powinno mieć możliwość powiedzieć nie i walczyć o swoje zdanie. Tylko dzięki temu w dorosłości może być asertywne, pewne siebie. Zauważyłam sama po sobie, że dużo „rzeczy” narzucam córce, np. Teraz jemy to co mama ci przygotowała a nie to co ty chcesz, teraz malujemy kredkami a nie tak jak chce córka farbami, dzisiaj chce byś poszła w ciepłych spodniach… Czytaj więcej »
Maleńka bloguje
Gość

Świetne uwagi na temat wychowania. Również z perspektywy czasu mam spostrzeżenia na temat słuchania starszych czy kar i zgadzam się z Twoim podejściem :)

Magda
Gość

Moja ulubiona rada rada dotycząca małych dzieci „musi nauczyć się spać w hałasie, jak śpi trzeba wszystko robić”. Ciekawe, który dorosły jak idzie spać odpala tv, pralkę, odkurzacz, każe całej rodzinie gadać i jeszcze dziękuję, że go nie rozpieszczają ?

e-milka
Gość
e-milka

Genialne!

Konrad
Gość
Konrad
Jużcid samego początku jestem zniesmaczony tym artykułem, ponieważ jej on skierowany do kobiety. Wszędzie rodzaj żeński. Szanowna Autorko, uległaś wpływowi powszechnego stereotypu, dotyczącego rodzicielstwa. Kto powiedział, że od opieki nad dziećmi jest tylko matka? A ojciec? Nie ma nic do gadania? W głowach wielu osób wizerunek ojca jest zilustrowany, jako pazernego, chciwego pasożyta, który traktuje kobietę jak służąco. Jako dorastający mężczyzna czuję się oburzony tym sposobem myślenia. Co do samego artykułu, jak najbardziej zgadzam się z Pani argumentacją, aczkolwiek myślę, że nauczenie się czytania od najmłodszych lat jest jak najbardziej korzystne. Ja, w wieku czterech lat, chodząc do przedszkola potrafiłem… Czytaj więcej »
Karolina
Gość
Karolina

Dziecko które rzuca się na podłogę w sklepie, bo rodzic nie chce czego kupić, nie jest niegrzeczne, tylko zaradne. Bo skoro tak robi, to znaczy że metoda działa. A tylko głupiec nie powiela sprawdzonych sposobów ;-)

Anna
Gość
Super napisane, ja cały czas słyszę, że rozpuszczam dzieci. Nie mam dla nich zbyt wiele czasu (żałuję), a tyle ile mam wykorzystuję jak najlepiej potrafię. Pytam co chciałyby robić i chodzimy na spacery, do kina, do restauracji później, żeby podyskutować o obejrzanej bajce (z młodszym), filmie (ze starszym). Gotuję czasem dwa obiady, bo jeden lubi coś czego drugi nie lubi. Potrafię przeprosić, czasem zdenerwuję się i niepotrzebnie zrugam za tak naprawdę nieistotne rzeczy. Uwielbiam poranne wygłupy przy śniadaniu. Czytam książki, które interesują moje dzieci, żeby pogadać na ten temat. Przytulam, całuję, powtarzam jakie są dla mnie ważne i jak bardzo… Czytaj więcej »
error: Content is protected !!