Mum and the city

Czy istnieje życie po dzieciach?

11 października 2016

DSC_4083-2kopia

Kiedy matka wychodzi z domu bez dzieci, czuje się, jakby była gwiazdą. Może nie jakąś tam zajebistą Beyonce, ale taką, która dopiero stawia pierwsze kroki na scenie – na pewno. Wszystkie oczy są zwrócone na nią. Jak sobie poradzi? A raczej: czy sobie poradzi? Kiedy się potknie? Bo że się potknie, to tylko kwestia godziny, no, najwyżej dwóch. Wszyscy obstawiają, o której ucieknie i dziwią się, kiedy jednak bawi się dobrze. Matka bawi się dobrze bez dzieci? To trochę tak, jakby naukowcy z NASA nagle ogłosili, że odkryli życie na innej planecie. Niby każdy słyszał o zielonych ufoludkach, niby niektórzy nawet je widzieli, ale i tak nikt nie wierzy, że istnieją naprawdę.

Wyszłam ostatnio z domu. Bez dzieci. Właściwie nie tak ostatnio, bo było to z dwa tygodnie temu, ale że poszłam na imprezę, a nie po bułki do sklepu, długo zastanawiałam się, czy w ogóle o tym napisać. To znaczy czy się przyznawać, czy lepiej przemilczeć i udawać, że faktu nie było?

W tym miejscu chciałam wspomnieć, w jakim wieku są moje dzieci, ale znowu ten wstyd, że zostawiłam prawie sześciomiesięcznego niemowlaka na pastwę… Dziadków.

To był mój pierwszy taki wieczór od naaaprawdę długiego czasu. Zjedliśmy razem z mężem romantyczną kolację, czyli golonkę (on) i pierogi (ja). A potem wsiedliśmy do młyńskiego koła i cieszyliśmy się, że nie ma z nami dzieci, nie musimy zatrzymywać całej machinerii, jak tylko nabiera rozpędu i martwić się na wysokościach, że ktoś zaraz wypadnie.

Nie no, fajnie byłoby pójść do wesołego miasteczka z dziećmi, ale fajnie czasami pójść bez :).

Za to na imprezie – takiej z muzyką i alkoholem – zamiast zabawą byłam zajęta odpowiadaniem na pytania:
– Nie tęsknisz?
– Dzwoniłaś już?
– Pewnie chcesz wracać?

DSC_4063

Pamiętam jak dziś moje pierwsze wyjście bez synka. Miał dobrze ponad rok, a ja zbierałam się do tego jak do mycia okien, czyli niby chciałam, ale bardziej jednak nie. Przeżyłam osobisty dramat pt. „A co jeśli tęskni/płacze/nie może zasnąć/dziadki nie wiedzą, gdzie jest jego ulubiony miś?” i ciągle jęczałam Piotrowi, że jak on tak może nie myśleć o dziecku, kiedy ono na bank wciąż myśli o nas (aha, niedoczekanie!).

Przy dwójce jest trochę inaczej, bo jesteś już naprawdę zmęczona i tylko patrzysz, którędy dać nogę, żeby nikt cię nie zatrzymał.
A potem martwisz się jedynie tym, że czas za szybko leci i zaraz trzeba będzie wracać.

Ale kiedy o tym opowiadałam, nikt mi nie wierzył.
Aha, na pewno.
W sumie to niemożliwe.
Serio? Za godzinę będziesz ryczeć.

Z poczucia obowiązku wyjęłam więc telefon i zadzwoniłam z pytaniem, jak tam. Serio. Nie dlatego, że miałam ochotę, że martwiłam się lub byłam ciekawa, jak sobie dziadki radzą, bo wiedziałam, że radzą sobie świetnie. Ale czułam, że POWINNAM, w końcu jestem matką, a matka dzwoni i nie bawi się dobrze, bo tęskni, jak tylko zamknie za sobą drzwi domu.

A przecież to bzdura totalna!

Ktoś nam wmówił, że nasze życie zaczyna się wraz z pojawieniem się dzieci – to raz, ale że właśnie wtedy się kończy. Takie życie dla siebie. Inne niż pieluchy, kaszki i grające zabawki w kolorach obciachowych. To trochę odbieranie prawa do bycia kobietą, kiedy jesteś matką. Tak jakby życie po dzieciach nie istniało wcale.

A ja wam mówię, że jest. Warto się tam czasami wybrać, żeby wrócić z nową energią.

DSC_4114

Bez nazwy-4

Dodaj komentarz

20 komentarzy do "Czy istnieje życie po dzieciach?"

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Zofia Bogusławska
Gość
Zofia Bogusławska

Amen. Sama praktykuję, pierwszy raz daawno temu zmuszona, siłą wypchnieta przez niemęża. Nie dlatego ze nie chcialam. Dlatego ze wydawalo mi sie ze „nie wypada”. A teraz regularnie. Z męzem, z dziewczynami, na impreze czy na kolacje z przyjaciółmi. A nawet na „resecik”. I naprawde, nie mam ochoty ani myslec ani rozmawiac o dzieciach, i chociaz sie zdarza, to naprawde na luzie. A dziadkom ufam, jak cos bedzie sie dzialo to zadzwonią ;)

Nina Bartelik
Gość
Nina Bartelik
Lżej mi na sercu po przeczytaniu :* bo byłam w tym sezonie na wieczorze panieńskim i 4 weselach zostawiając 8, 9 i 10cio miesięcznego synka (w sensie, że rósł przez ten czas a nie że mam ich 3 ;) ) pod opieką dziadków i w ogóle nie miałam wyrzutów sumienia. I tak szczerze, niezbyt tęskniłam. Wiedziałam, że jest pod dobrą opieką, w razie problemów zadzwonią. I wiecie co, sama wcale nie dzwoniłam tylko się bawiłam. Jednak ludzie „wmawiali” mi „pewnie już tęsknisz”, „zaraz musicie się zbierać do małego”, „dzwoniłaś czy zjadł kolację, zasnął już?”. W pewnym momencie zaczęłam czuć się… Czytaj więcej »
aNS.STUDIO
Gość
no nieeee mow…jak moglas zostawic ‚dzieciątka’ na pastwe dziadkow i jeszcze przy tym sie dobrze bawic???? :-P jak to ‚nie wypada’, jak to ‚nie mozna’?! to lepiej siedziec w domu z ‚tlustym wlosem’ i zazdroscic bezdzietnym (lub z odchowanymi dziecmi) wylaszczonym kolezankom?! TRZEBA! dla wlasnego (i meza) zdrowia psychicznego! ;-) i to wcale nie musi byc od razu calonocna impreza mocno zakrapiana (wiadomo – dzieci wroca – trzeba miec sily)…wystarczy kino/kawiarnia/ba….nawet od biedy mozna w domu zostac (bo dzieci to i duze wydatki), obejrzec film i sie potem WYSPAC! :-) ps. juz nie moge sie doczekac swojego wyjscia…ale na to… Czytaj więcej »
Kasia A.
Gość
Kasia A.

Kurczę mam tak samo :) Tylko patrze, którędy dac nogę – fajnie to napisałaś :) jedynie Mąż czasem mówi – musimy wracać, bo dzieci czekają…:)

e-milka
Gość
e-milka
Tak czytam te komementarze i widze, ze wszystkie mamy maja dziadkow na podoredziu. Ciekawe, czy byloby im tak latwo, gdyby musialy kilkumiesieczne dziecko pozostawic pod opieka kogos innego, moze nawet babysittera. To jest mianowicie moja sytuacja wyjsciowa. Teraz, kiedy mam dwoje i oboje potrafia wyartykulowac werbalnie swoje potrzeby, jest inaczej. Wiem, ze sa mamy, ktore nie maja takich obiekcji, ale ja mialam. Popieram idee, jak najbardziej, ale najwazniejsze, jak sie z tym czuje sama zainteresowana. Mysle, ze to nie tylko to, ze dwoje, wiec czlowiek marzy by odetchnac od nadawania w stereo, ale tez ta swiadomosc, ze sa wlasnie we… Czytaj więcej »
Kasia A.
Gość
Kasia A.

Mi się zdarzyło, ze po godzinie taka ‚dochodzaca’ niania dzwonila do mnie, żebyśmy wrócili do domu, bo mlodszy- wówczas 10mies-placze i sobie nie umie z nim dać rady ? dodam, ze niania byla juz wczesniej kilka razy w dzien na 2 godziny, zeby dzieci sie oswoily. Radzila sobie dobrze, ale jak my byliśmy w domu ? takze zaufania do nian nie posiadam i bardzo rzadko wychodzę z mężem razem. ostatnio odrabiam i wychodzę sama na pare godzin wieczorem. Ale dzieci sa z mężem, bo dziadków mamy bardzo rzadko do pomcy

e-milka
Gość
e-milka

No bo niestety – dla niani to jest praca i w zaleznosci od jej morale, moze po prostu pomyslec – „a chrzanie te x zlotych, nie bede sie meczyc”. Na pewno sa tez takie, ktore na rzesach stana a nie zadzwonia, bo podjely sie, wiec trzeba. Jak wszedzie – ludzie sa rozni. Dziadkowie natomiast jak rodzice – przeciez nie oddadza placzacego malucha, bo im sie nie chce. Dlatego, jesli chodzi o zaufanie, jest to tez dla mnie opcja idealna, choc niedostepna praktycznie, niestety.

Olga
Gość
Mój 20 miesięczny synek zaliczył już 3 samodzielny weekend u dziadków 40km od Poznania (od 12-16 w sobotę do 14-18 w niedzielę, więc nie tylko samo wyskoczenie na chwilę na miasto). Bawiłam się świetnie, denerwowałam lekko tylko za pierwszym razem i tylko do 21:30 kiedy to dostałam sms „śpi.” Całkowicie nie rozumiem jak czytam czasami wypowiedzi matek „Jak można zostawić dziecko? Mój ma 2,5 roku i nigdy go nie zostawię bo nikt nie zna go tak jak ja” czy też „wg naukowców dziecko nie może spać poza domem bez rodziców do 3 roku życia” serio?! Tak samo jak synek był… Czytaj więcej »
Olga
Gość

A ostatnio z racji, że dziadkowie jedni i drudzy byli nieosiągalni zabraliśmy synka ze sobą do znajomych na parapetówkę :) bawił się grzecznie, rozsiadł się przy stole i sobie wyjadał winogrona, a potem mąż ululał go do snu i znajomych sypialni i synek sobie tam spał na ich łóżku aż nie postanowiliśmy wracać :) opcja dobra tylko przy spokojniejszych spotkaniach u kogoś w domu (no chyba, że mamy niemowlaka lub dziecko, które zaśnie w każdych warunkach :))

granato
Gość
granato
Jak sobie przypomnę pierwsze 3 godziny luzu (3-miesięczniak został pod opieką mojej mamy, którą odwiedziliśmy), to jeszcze pamiętam ten szampański szum w głowie. To były tylko 3 godziny, idealnie między karmieniami, większość z tego czasu przespał, a matka chodziła po lesie i ładowała akumulatory. Oboje na tym skorzystaliśmy, właściwie cała 3, bo babcia rozanielona (wnuka widzi raz na miesiąc). I żal, że mama mieszka tak daleko, bo z chęcią wyskoczylibyśmy wieczorkiem do kina, do restauracji. Ale jest jak jest. O niani nie myślę, bo dla mnie Młody jest na to za mały – nie oddałabym go pod opiekę obcej osobie.… Czytaj więcej »
Anka-beuthen
Gość
Anka-beuthen

Serio macie takich znajomych, ktorzy sie pytaja ciagle na imprezie o Wasze dzieci? Za malo alkoholu chyba na tych imprezach.

frrnk
Gość

Haha ! a ja dzisiaj właśnie zasuwałam na rowerze wieczorem (sama, sama!) i pomyślałam sobie, że oto właśnie zaczynam na dobre życie poza pieluchowe!:) Bo chociaż zaliczyłam zostawianie dzieci wielokrotnie (w tym nawet 5 dniowy 5 !!!! wyjazd) to tak naprawdę od niedawna robię to bez żadnych wyrzutów sumienia. I oby jak najczęsciej się zdarzała ku temu okazja, czego i Tobie życzę i pozdrawiam :)

tarapatka
Gość

Brawo Ty! A w takim razie co ze mnie za matka?! Kiedy syn miał niecałe 3 miesiące poszłam na wieczór panieński przyjaciółki, której świadkowałam na ślubie. Poszłam i bawiłam się super, podczas gdy synek był pod cudowną opieką taty. Dodam, że karmiłam wtedy, nadal zresztą karmię piersią ;) wszystko jest kwestią dobrej organizacji. Oczywiście myślałam, napisałam kilka smsów i wykonałam bodajże jeden telefon, ale nie mam wyrzutów sumienia, bo wiem, że krzywda mu się nie stała, a ja bardzo odżyłam :)

candela
Gość
candela
To ja się czuję jak wyrodna matka. Mieszkamy za granicą co oznacza, że jesteśmy „skazani na siebie” dzień w dzień. Jak 1,5 miesiąca po urodzeniu się syna przyjechała nas odwiedzić kuzynka i zaproponowała, że ostanie z małym podczas gdy my pójdziemy do pobliskiej restauracji to na prawdę się ucieszyłam. Nakarmiłam dziecko, położyłam spać i wyszliśmy na 2 godzinną kolację połączoną ze spacerem. Kiedy mały miał 3 miesiące pierwszy raz zostawiliśmy go na popołudnie i całą noc z moją mamą. Poszliśmy na wesele. Przyznam, że wtedy jeszcze się martwiłam czy babcia poradzi sobie z położeniem dziecka spać a co najgorsze z… Czytaj więcej »